Onlangs zat er een ondernemer bij ons aan tafel. Geen man van grote woorden, maar iemand die zijn bedrijf stap voor stap had opgebouwd. Door jarenlang te investeren, de juiste mensen om zich heen te verzamelen, en vooral door langzaam elk jaar een beetje te groeien.
In zijn team zat één belangrijke persoon die er al langer bij was dan de rest. Geen man die direct opviel. Maar wel iemand die het werk oppakte als het ingewikkeld werd. Iemand die beslissingen nam alsof het zijn eigen bedrijf was. Het was dan ook logisch dat onze cliënt hem al enkele jaren geleden de positie van bedrijfsleider had gegeven.
Onze cliënt stelde zichzelf veelvuldig de vraag of hij hem niet zou moeten benoemen tot zijn opvolger. “Als ik straks een stap terug doe, moet hij het kunnen dragen”, zo zei hij.
Vanuit die intentie leek het hem logisch om hem in de juiste positie te brengen.
“Het leek mij logisch om hem gewoon een deel van mijn aandelen geven?”, vroeg hij.
In theorie klinkt dat misschien als een logische stap.
In de praktijk ligt het gevoeliger.
Voor de belastingdienst was deze aandelenschenking niet zomaar een schenking, maar een verkapte vorm van loon. En aangezien de loonbelasting aanzienlijk hoger is dan de schenkingsbelasting, kwam de Belastingdienst in opstand.
Onze cliënt was het er niet mee eens. Hij had immers toch het recht om te te schenken? Zo vond hij.
Wat speelt er echt?
In dit soort zaken proberen we bij Beks Advocaten eerst te begrijpen wat er onder de vraag zit.
Niet: hoe richten we dit fiscaal handig in?
Maar: wat gebeurt hier eigenlijk?
In dit geval werd al snel duidelijk dat het niet ging om belonen. Er waren geen targets gehaald. Geen bonusafspraken. Geen druk vanuit de bedrijfsleider. Het was eerder het tegenovergestelde.
Onze cliënt, de ondernemer, wilde iemand dichterbij halen.
Niet als werknemer, maar als mede-eigenaar van wat er nog moest komen.
“Het voelt niet als iets geven,” zei hij. “Meer als iets delen.”
Maar hoe leg je het verschil vast tussen een beloning voor werk
en een stap richting eigenaarschap?
Dat verschil zit zelden in de woorden, maar in de context.
Uiteindelijk hebben we daarom samen gekeken naar wat er wél en wat er juist níet moest gebeuren:
- de aandelen kwamen uit privé, niet uit de BV
- er werd niets gekoppeld aan prestaties of verplichtingen
- er lag geen beloningsstructuur onder
- en vooral: het verhaal klopte, ook zonder fiscale uitleg
Wat vond de rechter?
Helaas kwam de zaak uiteindelijk bij de rechter terecht. En die stelde de vraag die in dit soort situaties altijd centraal staat: waar komt het door de Belastingdienst gestelde voordeel vandaan?
Is het gegeven door de werkgever, als onderdeel van de arbeidsrelatie?
Of door de aandeelhouder, vanuit een eigen afweging?
De rechter keek dus niet alleen naar de stukken, maar naar het geheel. En kwam tot een duidelijke conclusie. “Dit is geen loon. Dit is een schenking”.
De conclusie?
Wat in deze zaak opvalt, is dat het oordeel niet draaide om een slimme constructie.
Integendeel. Het draaide om de vraag of het verhaal klopte.
Of er echt sprake was van een ondernemer die iemand wilde laten instappen in de toekomst van zijn bedrijf. Of dat er achteraf een beloning anders was verpakt.
De rechter prikte daar doorheen. En koos voor de eerste uitleg.
Na afloop zei onze cliënt. “Het is eigenlijk precies wat ik bedoelde. Jammer dat het ook juridisch getoetst moet worden.”
En, misschien is dat wel de kern van dit soort trajecten. Dat wat voor een ondernemer vanzelfsprekend voelt, moet ook overeind blijven als iemand er met een andere blik naar kijkt.
Heb je zelf te maken met een juridische kwestie in je bedrijf? Praat er eens over met Rob Beks van Beks Advocaten. r.beks@beksadvocaten.nl