Een ondernemer belt ons. Midden in zijn werkdag. Licht geïrriteerd, maar vooral verbaasd. Dit is zo’n ondernemer die gewend is om tempo te maken. Beslissen, doorpakken, door. Een man met een man of tien in dienst. Geen gedoe, gewoon doen.
Wat is er aan de hand?
Hij heeft een nieuwe medewerkster aangenomen. Iemand die zijn klantcommunicatie naar een hoger niveau moet tillen. Duidelijke startdatum. Proeftijd afgesproken. Alles lijkt netjes vastgelegd.
Alleen… de praktijk doet weer eens iets anders dan het papier. De medewerkster begint een paar dagen eerder. Niet officieel. Meer in de sfeer van: “kom maar alvast kijken”, “loop maar even mee”. Beetje systemen verkennen, collega’s leren kennen, alvast gevoel krijgen bij het werk. Goed bedoeld. Efficiënt ook, zou je denken.
Na een paar weken blijkt het geen match. Het gevoel klopt niet, de verwachtingen worden niet waargemaakt. De ondernemer doet wat veel ondernemers doen: hij grijpt terug op de proeftijd en beëindigt het dienstverband.
Klaar, zou je zeggen. Maar dan komt er een brief. Van een jurist.
De medewerkster stelt dat er helemaal geen proeftijd meer is. Want ze is al eerder begonnen. En daarmee is die proeftijd volgens haar gewoon verlopen.
De ondernemer reageert boos en verrast. “Maar die paar dagen, dat was toch gewoon even meelopen en verkennen?”
En daar kantelt het. Samen met de ondernemer lopen we stap voor stap door de situatie. Niet wat er bedoeld was, maar wat er feitelijk gebeurt. En daar zit de spanning. Ze heeft namelijk niet alleen mee ‘gekeken’. Ze heeft ook echt gewerkt. Ze heeft meegedraaid. Ze heeft feitelijk al bijdrage geleverd.
En precies daar verschuift de werkelijkheid. Want, in het arbeidsrecht telt niet alleen wat je opschrijft, maar vooral wat je doet. Als iemand eerder begint met werken, kan daarmee ook de arbeidsovereenkomst eerder ingaan. En dus… ook de proeftijd.
We spiegelen hem dat eerlijk. Dit kan spannend worden. Want als een rechter meegaat in dit verhaal, is het ontslag mogelijk niet rechtsgeldig. Met alle gevolgen van dien.
We kiezen niet voor de loopgraven, maar voor het gesprek. Met een helder beeld van feiten én risico’s. Dat brengt rust. En beweging.
Partijen komen tot een regeling. Geen slepende procedure. Wel duidelijkheid. Later zegt de ondernemer: “Ik dacht dat ik het goed geregeld had.”
En dat had hij ook. Alleen… niet scherp genoeg. Want in dit soort situaties zit het verschil niet in de intentie, maar in de uitvoering.
Voorkomen is beter.
Heb je zelf te maken met arbeidsrechtelijke situaties die wat aandacht en advies kunnen gebruiken? Praat er eens over met Chritstophe van Uden van Beks Advocaten. c.van.uden@beksadvocaten.nl